Terwijl ik jouw antwoorden las voelde ik niet alleen jouw verlangen… Ik voelde vooral de vrouw onder al die lagen.

De vrouw die al zo lang probeert alles bij elkaar te houden. De vrouw die blijft geven, creëren, dragen en zorgen.
Zelfs in tijden van tekort.

Maar onder dat alles voelde ik iets anders.

Geen tekort.

Geen zwaarte.

Vuur.

Een kracht die niet weg is.

Alleen verborgen.

Het raakte me diep.
Het voelde alsof een deel van jou zich al heel lang inhoudt.
Alsof je ooit hebt geleerd dat volledig zichtbaar zijn niet veilig was.

En toch…

Jouw ziel weet beter.

Ik zie geen vrouw van tekort.

Ik zie een vrouw met een enorme creatiekracht.

Een vrouw die ruimtes opent waar andere vrouwen thuiskomen.

Een vrouw die heelt via klank, aanwezigheid en energie.

Dragon Garden ontstond als herinnering.

Aan jouw vuur.

Aan jouw magie.

Aan jouw eigen plek.

Aan de vrouw die niet langer klein hoeft te blijven.

De draak in dit lied staat voor jouw vergeten kracht.

De fairy voor jouw magie.

De muziek voor jouw medicijn.

Misschien is dit lied geen song.

Misschien is het een sleutel.

Liefs,

Judy